Angststoornis en de angst der angsten





Foto door Vinoth Candar

Gisteravond zat ik rustig naar The Voice te kijken. Je zou denken dat niets ontspannener is dan op vrijdagavond op de bank hangen, zonder ergens over te hoeven nadenken.

Niets is minder waar. Ik weet niet hoe het komt, maar opeens dacht ik aan iemand die het laatst over slikangst had. Ik bedacht me hoe vreselijk het moet zijn om slikangst te hebben en vroeg me af of je dan nog wel kunt eten.

Van gedachten naar angst

De ene gedachte volgde de andere op. Ik bedacht me dat slikangst net iets voor mij zou zijn. Ik heb namelijk veel moeite met het slikken van pillen en ben sowieso gevoelig voor allerlei angsten. Al snel werden de gedachten erger en erger en zag ik mijzelf zelfs aan de sondevoeding, opgenomen in het ziekenhuis. En dan zou mijn leven ineenstorten, want hoe zou ik dan nog kunnen werken en reizen?

Je kunt je vast wel voorstellen hoe angstig ik me intussen voelde. Alleen al het idee aan weer te moeten eten en drinken deed mijn keel samenknijpen. Zie je wel, dacht ik, nu is mijn keel te gespannen om te slikken. Ik dacht aan de toastjes met roomkaas die ik die avond nog wilde eten en vroeg me af of ik überhaupt nog iets binnen zou krijgen. Intussen klopte mijn hart sneller en zat ik te zweten en te trillen.

Waar ben ik mee bezig?

Tegelijkertijd kwam het besef dat ik mijzelf helemaal gek aan het maken was. Tussen de angstgedachten door kwamen reële gedachten:

  • Waar ben ik in godsnaam mee bezig? Er is helemaal geen reden om ineens niet meer te kunnen slikken.
  • Er is fysiek niets mis met me, dus ik moet gewoon iets kunnen eten.
  • Dit is ‘gewoon’ weer mijn angststoornis. Gewoon niet aan denken en wachten tot het overwaait.

Echt, wat zit het brein toch gek in elkaar! Soms denk ik dat ik inderdaad gek word, omdat ik mijzelf zoveel wijs kan maken. Dit is een typisch voorbeeld van een irreële angst. Er was totaal geen reden om angstig te zijn en toch was ik het. De angst was een pure creatie van mijzelf.

Exposuretherapie

Gelukkig weet ik dat exposuretherapie de beste manier is om met angst om te gaan. Met andere woorden: precies datgene doen waarvoor je bang bent.

Het liefst wilde ik deze slikangst (voor zover ik die daadwerkelijk heb) bij de kiem smoren. Daarom besloot ik direct iets te drinken, gewoon om te kijken of het ging. Ja, mijn keel was gespannen, maar alles functioneerde nog prima en ik kon gewoon water drinken.




Prima, dacht ik, maar dat wil niet zeggen dat ik ook kan eten. Zoals bij veel angsten zijn er altijd gedachten die hard bewijs weerleggen. Als iets nu lukt, kan dat morgen mislukken. Dat is het duiveltje van de angstgedachten. Intussen zat ik aardig tegen mijn toastjes met roomkaas aan te hikken. Ik begon me zelfs af te vragen of ik ooit nog zorgeloos zou kunnen eten. En dat terwijl eten een van mijn grootste hobby’s is! Is dit hoe mensen met een eetstoornis zich voelen?

Ook hierbij paste ik exposuretherapie toe. Ik besloot de toastjes eerder dan normaal te eten, zodat mijn angst niet verder zou opbouwen. Ook dit ging zonder problemen en eigenlijk had ik best wel veel trek. Beter bewijs dat ik normaal kan slikken kun je niet krijgen, toch? Maar nee, dat het nu goed ging, betekende niet dat dat zo zou blijven.

Lotgenotencontact

Intussen was ik met een vriendin aan het appen, die ook een angststoornis heeft. Toen ik hierover vertelde, besefte ik hoe belachelijk het eigenlijk is dat je jezelf zo gek kunt maken. Eigenlijk moest ik er zelfs om lachen.

Het was fijn om even met een lotgenoot contact te hebben en ervaringen uit te wisselen. Opeens maakte het de hele situatie luchtig en voelde ik mijn spanning wegzakken.

De angst der angsten

We kwamen al snel tot de conclusie dat veel angsten eigenlijk een uiting zijn van een grote hoofdangst, in mijn geval:

  • De angst om alles wat ik heb opgebouwd, te verliezen.

Door de jaren heen heb ik onlangs mijn angststoornis en autisme van alles opgebouwd. Ik heb een leuke woning, vrijwilligerswerk, kan af en toe op reis en heb leuke contacten. Zou het niet verschrikkelijk zijn om dat allemaal kwijt te raken?

Uiteindelijk is dit de kern van mijn angststoornis en zijn zaken als hyperventilatie, flauwvalangst en slikangst slechts symptomen van deze hoofdangst. Het komt allemaal neer op controle, terwijl dat simpelweg niet altijd mogelijk is. Daarom steekt deze hoofdangst geregeld de kop op, om na een tijdje weer weg te zakken, als een golfbeweging.

Intussen is de angst weer gezakt en heb ik vandaag normaal gegeten en gedronken. Wel ben ik me nog bewust van mijn angstgedachten, maar intussen heb ik het vertrouwen redelijk terug. Nu, naderhand, besef ik hoezeer ik mijzelf weer gek heb zitten maken. Het is zo zonde en kost zoveel energie. Maar ja, het hoort nu eenmaal bij mij.

 

Heb jij ook last van een angststoornis? Hoe ga jij ermee om?

 

Comments

  1. Mooi verwoord weer en wat goed dat je je angst wat opzij hebt kunnen zetten. Geeft ook zelfvertrouwen voor een volgende keer. Eigenlijk zou je angst door moeten kunnen slikken, weg, door je slokdarm, en dan in je maag wordt het afgebroken tot niets ?

  2. De angst om alles te verliezen is zo bekend! Ik ben in een korte tijd heel vaak verhuisd en ik gooide op een gegeven moment niet eens mijn verhuisdozen weg. Want het kon maar zo zijn dat ik ergens weg moest!

    Wat aan de ene kant wel handig was. Ik heb 6 jaar in een flatje gewoond – het langste in de afgelopen jaren op 1 plek! – en ben afgelopen oktober verhuisd; ik hoefde geen nieuwe dozen te kopen! Zelfs nu staat ’t meeste nog ingepakt (toch geen ruimte) en de dozen die leeg zijn staan ook nog op zolder. Heerlijk zo’n vriend die ’t begrijpt!

    Maar inderdaad; het beste om met je angsten om te gaan is er doorheen te gaan. Deze quote van Winston Churchill vind ik heel erg fijn: “If you’re going through hell, keep going.”

    • Heel herkenbaar, van die verhuisdozen! Hier ligt ook nog een stapel op zolder, want je weet maar nooit… Ik zie dit trouwens bij veel mensen met autisme terug, het zwervende leven.

      Mooie quote!

      • Ik ben pas een stuk stabieler geworden NA mijn diagnose.

        En… je zou denken dat door ’t verhuizen afgelopen september/oktober ik wel angst en paniekaanvallen zou krijgen. Of zelfs door het vele reizen daar voorafgaand, maar nee hoor! Ja, misschien wat extra vermoeid maar ik heb al heeeeel lang geen paniekaanval of zelfs een meltdown gehad. En dat is zo lekker!

  3. Hoi allemaal,

    Ik herken dit zo erg en ik heb al die angsten de baas laten zijn, ik stond er alleen voor en niemand begreep me 2 jaar geleden toen het begon.. Ik loop hier nog steeds mee en ik heb zo veel verschillende angst gedachtens.. ook slikangs, daar begon het mee bij mij toen ik me 2 keer achter elkaar verslikte op vakantie.. Ik raakte zo enorm in paniek en verloor binnen een week 6 kilo omdat ik niet meer durfde te eten.. (ik woog maar 56 vooraf) ik verzon angst op angst om de andere minder te voelen.. werd bang voor flauwvallen, stikken, niet meer kunnen ademen, controle verliezen over mijn lijf, in broek plassen en zo voor lul zetten, hartkloppingen werd ik bang voor ik dacht constant dood te gaan, door de hele molen bij de huisarts.. nu 2 jaar verder eet ik gelukkig weer een beetje maar als ik helemaal alleen ben heb ik moeite.. En als ik onder te veel mensen ben ook.. met al mn klachten overigens. Ik loop nog steeds met die enorm overheersende gedachtens rond en ik trek dit gewoon niet meer.. Ik ben ook echt opzoek naar erkenning! Ik ken niemand met de zelfde klachten of soort gelijk.. Ik hoop dat 1 van jullie is contact met mij op zou willen nemen die dit herkent en mij wat tips kan geven. Ik zou hier zo enorm dankbaar voor zijn! Op dit moment zou ik gewoon niets liever willen dan met iemand praten die het echt begrijpt en weet hoe het is.

    Hopelijk leest iemand dit..
    Mijn email is Ruby28394@gmail.com