Wel of niet aan kinderen beginnen als je autisme hebt?

autisme kinderen

Als volwassene met autisme kom je wellicht voor de beslissing te staan of je wel of niet aan kinderen wilt beginnen. Misschien hebben je vrienden al kinderen en lijkt het je ook wel wat. Of misschien heb je van kinds af aan al een kinderwens en vind je dat de tijd rijp is.

Toch zijn er allerlei zaken waarmee je rekening kunt houden als je autisme hebt. Is het eigenlijk wel zo verstandig om dan aan kinderen te beginnen?

Wat wil je worden? “Moeder”

Toen ik op de lagere school zat, werd in de klas een keer gevraagd wat ik wilde worden. Ik antwoordde ik dat ik moeder wilde worden. Ik weet niet precies waarom ik dat zei, maar waarschijnlijk het leek me logisch. Mijn moeder zat thuis om voor mij en mijn broer te zorgen, dus waarom zou ik later niet hetzelfde doen?

Als ik hieraan terugdenk, moet ik wel even glimlachen. Nu ik lang en breed volwassen ben, denk ik hier wel anders over. Wie mij goed kent, weet dat ik absoluut geen kinderwens heb. Nee, ik blijf eerder zo ver mogelijk bij kinderen vandaan. Niet omdat ik ze nu zo vreselijk vind, maar vanwege mijn prikkelgevoeligheid. Toch zijn er veel mensen met autisme die wel graag kinderen willen of ze al hebben.

In dit artikel zal ik uitleggen waarom ik niet aan kinderen ben begonnen en ze ook niet wil. Ik wil hierbij waarschuwen dat dit voor sommigen een gevoelig onderwerp is. Daarom hou ik het bewust bij mijn afwegingen en ervaringen. Dit is mijn mening en je hoeft het niet met mij eens te zijn.

1. Ik kan moeilijk kinderen om mij heen verdragen

De belangrijkste reden waarom ik niet aan kinderen ben begonnen, is omdat ik door mijn autisme prikkelgevoelig ben. Ik weet niet precies wanneer het is begonnen, maar ik vermoed toen ik begin twintig was. Opeens begon ik mij te ergeren aan de drukte en geluiden die vaak van kinderen vandaan komen.

Als ik door het centrum liep, sloeg het gekrijs van een peuter als een moker tegen mijn hoofd. In de supermarkt wist ik niet hoe snel ik naar de kassa moest gaan, omdat er kinderen voor mijn voeten langs sjeesden. Steeds vaker kwam ik overprikkeld thuis, waardoor ik een tijd op de bank moest liggen om te herstellen.

Ja, ik weet echt wel dat kinderen nu eenmaal drukker zijn dan volwassenen en wel eens huilen. Ik verwacht ook niet dat ze zullen veranderen. Feit is gewoon dat ik er doodmoe van word. Ook bij lieve, rustige kinderen ervaar ik overprikkeling. Er zijn echt wel kinderen die ik leuk vind, bijvoorbeeld bij vrienden. Maar ook dan word ik doodmoe, bijvoorbeeld omdat de kinderen steeds het gesprek onderbreken en aandacht vragen.

Misschien is het anders als je een kind van jezelf hebt, maar ik heb er gewoon totaal geen behoefte aan. Wellicht is er iets mis met mij, maar de natuurlijke behoefte om mij voort te planten ontbreekt gewoon.

2. Autisme is erfelijk

Als ik hoor dat iemand met autisme aan kinderen begint, ben ik altijd een beetje verbaasd. Ik vraag mij dan af: weet je dan niet dat autisme erfelijk is?

Bij een gezin waarbij een van de ouders autisme heeft, is de kans ongeveer 15 tot 20% dat een kind het ook heeft. Als allebei de ouders autisme hebben, is dat zelfs 40% (1). Persoonlijk denk ik dat deze percentages nog aan de lage kant zijn. In mijn familie kan ik zo herleiden wie allemaal autistische trekken heeft (waarvan sommigen een diagnose hebben) of had. Het gaat werkelijk als een rode draad door de familie. Als ik met mensen met autisme hierover praat, weten zij ook vaak familieleden aan te wijzen die autistische trekken hebben.

Als ik een kinderwens had gehad, zou ik mij wel tien keer afvragen of ik echt wel aan kinderen zou beginnen. De kans op een kind met autisme is in mijn ogen echt groot. Misschien denk je nu: is dat dan zo erg? Je hebt zelf toch ook autisme? Dat klopt, en juist daarom weet ik hoe moeilijk het leven met autisme kan zijn. Dat zou ik een kind niet willen aandoen.

Daarnaast is het voor ouders met kinderen met autisme ook niet makkelijk. Ik heb zelf kunnen zien hoe moeilijk mijn moeder het heeft gehad, hoeveel zorgen zij altijd om ons had en soms nog steeds heeft. Ook ken ik een alleenstaande moeder met een kind met autisme, waarvan ik van dichtbij heb gezien hoe zwaar ze het heeft, tot een burn-out aan toe. Het is gewoon verschrikkelijk voor een ouder om een kind woedeaanvallen en depressieve klachten te zien hebben. Soms is voor elke nieuwe levensfase of gebeurtenis weer een heel traject nodig, met alle zorgen en kosten van dien.

3. Hoe kun je voor iemand zorgen als voor jezelf zorgen al moeilijk is?

Als je autisme hebt, is het leven vaak een enorme uitdaging. Persoonlijk vind ik het al moeilijk genoeg om mijzelf te redden. Het is voor mij bijvoorbeeld niet haalbaar om fulltime te werken. Momenteel doe ik alleen vrijwilligerswerk, wat mij maximaal acht uur per week lukt. Ik ben dus afhankelijk van wat de staat mij toebedeelt.

De zorg voor een kind is een enorme verantwoordelijkheid die je voor de rest van je leven hebt. Als ik al kinderen had gewild, zou ik er alleen aan beginnen als ik ze een goed thuis zou kunnen geven. Ik vind het niet verantwoord om in mijn situatie kinderen op de wereld te zetten. Het zou financieel moeilijk of zelfs onhaalbaar zijn. Ze zouden getuige zijn van mijn psychische dalen. En ik zou er alleen voor staan.

Voor mij is het hebben van een relatie erg stressvol. Ik zou niet willen samenwonen en bovendien ontmoet ik zelden iemand die überhaupt in aanmerking komt om iets mee te beginnen. Nee, doe mij liever huisdieren. En ook daarbij heb ik lang overwogen of ik een goede basis kan bieden.

Iedereen maakt een eigen keuze

Het is absoluut niet mijn bedoeling om mensen te beïnvloeden in hun keuze. Dit zijn mijn afwegingen en meningen en daar mag jij anders over denken. Als je echt graag kinderen wilt en denkt dat je dit aankunt, dan moet je er vooral aan beginnen. Wel hoop ik dat de taboesfeer hiermee wat doorbroken wordt. Ik denk dat veel mensen met autisme hier vroeg of laat mee te maken krijgen en wellicht iets hebben aan mijn afwegingen.

 

Ben jij bewust kinderloos en heeft jouw autisme daarbij een rol gespeeld?

 

Bronnen

(1) https://wijzijnmind.nl/psychipedia/autisme/autisme-en-erfelijkheid

Speak Your Mind

*