{"id":4383,"date":"2022-01-05T19:57:57","date_gmt":"2022-01-05T17:57:57","guid":{"rendered":"http:\/\/www.mariskamedia.nl\/wordpress\/?p=4383"},"modified":"2022-01-05T19:58:00","modified_gmt":"2022-01-05T17:58:00","slug":"autisme-en-de-participatiewet-hoe-ik-wel-behandeld-wil-worden","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.mariskamedia.nl\/wordpress\/autisme-en-de-participatiewet-hoe-ik-wel-behandeld-wil-worden\/","title":{"rendered":"Autisme en de Participatiewet: hoe ik wel behandeld wil worden"},"content":{"rendered":"\n
\"gesprek<\/a><\/figure><\/div>\n\n\n\n

Onlangs schreef ik hoe ik door de gemeente werd opgeroepen<\/a> om mijn mogelijkheden op de arbeidsmarkt te bespreken. Hoe verschrikkelijk overstuur ik daar raakte en compleet uitgeput thuiskwam. Hoe ik mij telkens weer moet verantwoorden en bewijzen. Hoe slopend de Participatiewet voor mij is.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Toen ik mij een paar dagen later weer een beetje mijzelf begon te voelen, stelde ik mijzelf de volgende vraag: wat wil ik dan wel? Wat zou mij – en anderen met autisme – wel helpen? Want is de Participatiewet niet oorspronkelijk bedoeld om mensen te helpen participeren?<\/strong><\/p>\n\n\n\n

In juni vorig jaar zaten er zo\u2019n 431.000 mensen in de bijstand<\/a><\/strong>. Daarvan zou ongeveer eenderde psychische zorgt ontvangen<\/a><\/strong>. Nu betekent het krijgen van psychische zorgt natuurlijk niet dat je direct arbeidsongeschikt bent, maar het is wel een opvallend percentage. <\/p>\n\n\n\n

In mijn netwerk van mensen met autisme en andere psychische aandoeningen, hoor ik geregeld dat men in de bijstand zit. Net als ik zijn ze onterecht beter gemeld door het UWV en\/of is een Wajong-aanvraag afgewezen op basis van een arbeidsverleden – of men nu halfdood van dat werk uitviel of niet. <\/p>\n\n\n\n

Met andere woorden: er zitten in de bijstand veel kwetsbare personen, die met dezelfde zweep worden gedreven als mensen die niet willen. Het zijn mensen die niet in de bijstand thuishoren, maar in een WIA of Wajong. En zij verdienen allemaal een prettige behandeling.<\/p>\n\n\n\n

Tips aan de gemeente en het UWV<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Maar wat is een prettige behandeling? Wat zou mij en anderen helpen participeren op een manier die niet ziekmakend is?<\/strong><\/p>\n\n\n\n

  1. Laat mensen de eigen regie behouden<\/strong><\/li><\/ol>\n\n\n\n

    Als iets killing is voor mensen met autisme, dan is het wel druk. Het gevoel iets te moeten is als een strop om de nek. Vooral als er ook nog van bovenaf op je vingers wordt gekeken. <\/p>\n\n\n\n

    Bij mij slaat bij \u2018moeten\u2019 een dusdanige angst toe dat ik volledig blokkeer. Ik ben bang om te falen. Ik ben bang om teleur te stellen. Ik ben bang voor represailles: het verliezen van een baan; het inhouden van mijn uitkering; boze gezichten; overschat worden; vernederd worden. Ik ben bang om weer burnout <\/a><\/strong>te raken, om door de druk van bovenaf mijn grenzen te overschrijden. En om niet geloofd te worden als ik zeg dat het niet meer gaat.<\/p>\n\n\n\n

    Het is me haast allemaal overkomen. Het is iets wat ik nooit meer wil meemaken.<\/p>\n\n\n\n